Münster (Geertje en Etienne go international)

 
Na 2 maanden van blessureleed (gescheurde enkelbanden bij Geer en een scheurtje in de hamstring bij mij) leek het ons heel erg verstandig om het herstel eens even flink te bespoedigen middels een trainingsweekend. Zo gezegd, zo gedaan en zo gingen Geer en ik de 20^e augustus achterlijk vroeg op pad om op tijd in Münster te geraken. Als gevolg van een verkeerd ingevoerde straatnaam in het navigatiesysteem kregen we een onverwacht stukje Münster te zien, maar desondanks waren we toch nog 20 minuten voor de warming-up aanwezig. Ruimschoots op tijd dus om bijvoorbeeld een aantal Razzle Dazzlers in een iets minder uitgeslapen toestand aan te treffen dan ik gewend ben.

Echter niet genoeg tijd om aan het Duits gewend te raken. Tijdens de warming-up dacht ik te horen dat we 15 sit-ups gingen doen. Dat bleken er 50 te zijn……pfff.

Maargoed, mijn Duits verbeterde snel. In ieder geval zo snel dat de workshops goed te volgen waren. Alleen het terugpraten in het Duits.....
Gelukkig is lichaamstaal echter universeel. Zo betekent een rooie boei ook in het Duits dat je hard aan het werk bent.

We begonnen met kiezen tussen het volgen van de instaptechniek vanaf de basis (de verstandige keuze) of meteen maar meedoen met de achterwaartse salto (de minder verstandige maar des te leukere keuze). Geertje en ik zijn over het algemeen niet te betrappen op een gebrek aan enthousiasme (dat compenseert het verstandelijke zullen we maar zeggen) en dus gingen we meedoen met de A-paren. Na 2 maanden niet ge-rock-en-rolt te hebben in anderhalf uur tijd meteen maar meer dan 20 keer Geertje de lucht in gooien (in de launche overigens). Dat voel je wel in je bovenbenen! Maar wel leuk!

Na een korte pauze kozen we vervolgens voor een workshop Betterini (voor de niet ingewijden; De dame zit in de nek van de heer met haar voeten in zijn handen. De dame leunt flink achterover, komt met een behoorlijke vaart weer naar voren, gaat daarbij in de handen van de heer staan die nog een lekkere zet na geeft. Vervolgens doet de dame een enthousiaste sprong de lucht in…eventueel met salto voorwaarts).

Een figuur wat Geer en ik misschien wel één hele keer hadden geoefend. Wel een uitdaging dus, zullen we maar zeggen. Pfff, weer een aanslag op mijn bovenbenen. Het goede nieuws; ik doe meer uit mijn benen dan ik altijd te horen krijg. Hoe krijg ik anders van de pijnlijke bovenbenen? Het enige jammere was dat we de Betterini niet even in de launche mochten oefenen. Nouja, dat halen we nog wel in bij 1 van de trainingen in Nederland.

Afijn. Ondertussen waren we alweer zo’n 3 en half uur bezig, dus tijd voor pauze. Daar waren we wel aan toe. Beetje rare lunch kennen die Duitsers trouwens……taart, taart en cake. Wel lekker, maar of dat nou een goede basis is voor de rest van de middag?

Die middag bestond verder nog uit trampolinespringen voor de dames. Had ik mooi nog even wat meer pauze. Niets zo leuk als van een afstandje Geertje van commentaar voorzien over haar saltotechniek. Maargoed. Uiteindelijk kon ik weinig commentaar meer leveren, want na anderhalf uur kon ze de salto zowel voor- als achterwaarts zonder vangers, launche of wat dan ook. En haar enkel hield het ook!

Bij het volgende onderdeel moest ik wel weer aan de bak. En hoe! We gingen de Dulaine doen (draai om de nek) en om een of andere reden had de docente mij als “slachtoffer” uitgekozen om alles met haar voor te doen. Dat betekende niet alleen Geertje “tig keer” om mijn nek draaien maar tussendoor ook nog Evelyn Weith op mijn nek. Gelukkig vond ik een stand-in voor mijn stunts, want Edwin was bereid zo nu en dan ook even met Geertje te Dulainen. Geertje vond dat allemaal prima. Die had meer energie uit die taartjes gehaald dan ik en leek wel op zo’n onvermoeibaar Duracell konijntje (even mezelf indekken……die vind ik ook zo schattig).

Maargoed, na dit alles konden we de Dulaine mooi wel 1 keertje op de goede manier rond krijgen, dus dat biedt perspectief.

Na dit alles was het tijd voor een welverdiende douche. Dit konden mijn spiertjes goed gebruiken. Vooral mijn nek was blij met al die warmte.

Samen met de Razzle-Dazzlers en een Duits paar gingen we vervolgens uit eten. Hierbij werd nog even de dag geëvalueerd en kwam er ook een foto van iets onbekends voorbij. Alleen Joost en Olav wisten wat het was. Pfff, frustrerend. Later bleek dat Joost zijn toilettas van achterlijk dichtbij had gefotografeerd. Tsja....

Eenmaal terug in de zaal was het nog geen bedtijd. De organisatie had verder niets geregeld in de zin van een feestje ofzo. Wat doe je dan in een zaal met trampolines?

Juist! Samen met de rockers van Rock Fifty-5 en de B-52’s werd het dan ook alsnog een gezellige boel. Om een uur of 12 was het echter wel eens genoeg. Daar waren een aantal Duitse paren het niet mee eens, die vrolijk nog een uurtje doorsprongen. Het was wachten totdat iemand er af zou klappen want helemaal fris waren ze niet meer. Op een of andere manier gebeurde dat gelukkig niet. Ons hoekje wilde ook nog niet gaan slapen. Dat werd dus een moordspel zoals dat bij “de Lama’s” wordt gedaan. Persoon 1 verteld aan persoon 2 waar het heeft plaatsgevonden, wat het moordwapen was en wie het heeft gedaan. Persoon 2 moet dat vervolgens uitbeelden aan persoon 3, die beeld het weer uit aan persoon 4. Persoon 4 beeld dat vervolgens weer uit aan persoon 5 en die moet dan raden wat het was. Afijn. Elvis werd Sugar Lee Hooper. De paus werd binnen no-time de paashaas en ook “speeltuin” was niet meer te raden nadat Olav nadeed hoe hij een wipkip berijdt. Daar slaap ik nu nog slecht van. Ik vraag me alleen af of ze dit spel bij de Lama’s ook in ondergoed doen……leuk die witte onderbroeken (sorry Joost. Ik bedoel de door C.K. gestylde ondermode).

Maargoed, na deze entertainment gingen we om 1.30u dan toch maar eens slapen, om vervolgens om 7uur weer wakker te worden……weer zo’n uitgekiende voorbereiding op de komende zware trainingsdag !

Na een uitgebeid en rustig ontbijt wederom een warming-up. Iets minder soepel als de dag ervoor.

Het eerste onderdeel werd de Käsekehre-dode (appelflap-dode voor de Jumps). Geer en ik hadden maanden gezwoegd op de Käsekehre tot lift te krijgen. Dat hadden we eindelijk onder de knie en dus gingen we vol goede moed naar die workshop. Helaas, helaas. Zij hielden er een andere techniek op na en dus konden Geer en ik weer helemaal van voren beginnen. Aarrrgggghhh. Frustrerend! We werden er flink chagrijnig van (ook niet echt geholpen door de korte nachtrust overigens). Maargoed, na een korte pauze gingen we ons maar eens aan de kogel wagen. Wederom een draaifiguur om de nek en  nog zo’n figuur wat we nog nooit hadden gedaan. We deden met 5 paren aan de workshop mee en je kunt je dus wel een beetje voorstellen hoeveel keer ik Geertje op mijn nek heb gedraaid in anderhalf uur. Mijn stand-in liet het bovendien ook nog eens afweten (watje!). Tijdens de workshop kreeg ik Geer niet 1 keer rond. Ook het commentaar van de docent dat dit een figuur “voor echte mannen is” hielp niet……ondertussen is het bij een training in Nederland alsnog een keertje gelukt. Gelukkig, hoef ik aan mijn mannelijkheid niet te twijfelen.

Na dit alles was er zo maar een launche vrij. Mooi gauw nog even de instapsalto doen. Edwin had toch even niets te doen. Daarna weer zo’n heerlijke douche om me vervolgens nog een keer in het zweet te werken d.m.v. onze passenronde. We hadden namelijk van onze “blessuretijd” gebruik gemaakt om een nieuw passenspel in elkaar te draaien. Eindelijk op eigen muziek en de passen daarop aangepast. Dat moest nog wel even geshowd worden natuurlijk. Edwin had vooralsnog weinig commentaar. Dat komt nog wel vrees ik als we weer eens in Alkmaar komen trainen. Nu eerst echter even de enkel weer wat rust gunnen.

Etienne