Optreden Mexico

Na 3 jaar proberen, lange voorbereidingen, grootse en kleinere plannen en veel (erg veel) trainen, is het dan eindelijk zo ver; 8 dappere Dodo’s staan op 19 oktober op Schiphol klaar om de reis naar Guadelajara (Mexico) te beginnen. 

Voor de pretentieuze 36mans-demo had Mexico helaas geen geld, maar op deze manier kan het ook. Inge en Jelle, Lotte en Joost, Sacha en Reinder, Willem en Saskia gaan, na wat gehannes rondom het mee – en vooral ook weer mee terug – nemen van danskleding en dito schoenen, op pad. Zij het verspreid over 2 vliegtuigen met 2 verschillende bestemmingen, maar dat is een detail nietwaar? Een paar dagen later komen Etienne en Jojanneke ons na. Best spannend – zouden we elkaar weer gemakkelijk kunnen vinden in Mexico? We weten bovendien ook nog steeds niet zeker of we wel mogen dansen – we denken van wel, alleen weten we niet hoe betrouwbaar de Mexicaanse communicatie is.

Vooralsnog gaat de reis goed en met een achterlijk klein vliegtuigje (Continental sucks!), vliegen we via Newark naar Houston alwaar we de nacht doorbrengen. De ochtend erna zetten we met een redelijk onbeheerste landing voet aan wal in Guadelajara. Joost en Lotte bleken riant op tijd aan te zijn gekomen, dus vooralsnog waren we voorlopig weer compleet – gelukkig maar. Het contact met de Mexicaanse organisatie ontstond al rap en bleek meteen al dat we als VIP’s behandeld zouden worden. Sure, altijd al geweten, maar desondanks toch wel verassend. We kregen een full-time chaperone toegewezen (Rebecca) die alles, maar dan ook echt alles, voor ons regelde. Hotel, eten, vervoer, alles werd door haar verzorgd en wij hoefden dus “alleen maar” te dansen. Rebecca keek de eerste dag even de kat uit de boom, maar toen vond ze het wel wat, dat JS-enthousiasme.

TOF!!! We gaan dansen!!! Dat was een mooie meevaller. Per demo was op zijn Mexicaans uiteraard niet echt ver van tevoren bekend waar, hoe laat en hoe vaak we onze show moesten brengen, maar dat went – als je VIP bent, laat je dat maar over je heen komen. Toch zijn we wat nerveus over onze show; zouden ze het Rock & Rollen wel leuk vinden hier, zitten alle overgangen er wel goed in, zijn die toneelstukjes tussendoor goed uitgewerkt, is de tekst van Etienne en Jelle wel leuk voor Mexicanen?

Met 1000 en 1 twijfels in ons hoofd vertrekken we met Rebecca naar de intrain-ruimte voor de eerste 2 optredens. Al snel slaat de twijfel echter om in pure schrik. – ZE GAAN ONS TOCH NIET OP HET HOOFDPODIUM IN HET STADION ZETTEN???  Ondanks het feit dat we hebben aangegeven dat we in het begin maar met drie paren zijn en dus alleen geschikt zijn voor kleine podia is dat echter wel wat ze precies gaan doen – ze gooien ons voor een bak waar 12.000 man publiek in kan. YIKES!!!  Staat garant voor chaos bij de voorbereidingen op het podium en ook voor een slechte generale.

Gelukkig is daardoor iedereen wel wat zenuwen kwijt als we op moeten. Dat mag ook wel als je bedenkt dat hier bij elkaar minstens 50 jaar danservaring op het podium staat. Met een kilo make-up op en in onze nieuwe demopakken gaan we er voluit in. We kunnen het publiek niet echt zien door de lampen en ook niet horen door het volume van de muziek, maar de show loopt als een trein en volgens Inge, die de muziek deed, trok het nog aardig wat publiek aan ook. In een dergelijk zaal hadden we al snel 4 tot 5000 man tegenover je zitten, da’s best kicken! We hadden van tevoren met zijn allen lekkere swingende muziek uitgezocht, wat eenmaal op het podium je R&R-hart sneller doet slaan. Na afloop was iedereen volkomen hyper – we hadden opgetreden, het was zwaar, maar we hebben het geweldig gedaan en laat de rest nu maar komen.

Vanaf dit moment werd het eigenlijk alleen maar leuker – de toneelstukjes werden steeds verder uitgebreid en het type show dat we hadden bedacht, bleek perfect aan te sluiten bij wat Mexicanen leuk vinden.

Jelle’s tekst en uitleg tussendoor werd erg gewaardeerd (ook door de dansers – hijg – water – wie heeft de zuurstof uitgezet!!!), want Mexicanen lullen ook uren achter elkaar door in hun eigen shows. En wat waren die Nederlandse mannen sterk om dit te kunnen! En dan nog met zulke grote vrouwen!!! Fijn, bedankt….De volgende dag worden we door Rebecca vroeg uit bed geklopt, want we zijn verkocht aan een stadje net (nouja, net…..een Mexicaans uurtje rijden worden er al snel 2) buiten Guadelajara, alwaar we geacht worden 3 demo’s te geven. Na wat gesteggel over de lengte van de demo’s blijft die toch op 15 minuten – meer hebben we gewoon niet met drie paren. Voor meer hebben we toch echt Etienne en Jojanneke nodig.

Eenmaal aangekomen blijken we op een stadspleintje op te treden waar Indianen uit dorpen uit de omgeving naar toe zijn gekomen om een festival te vieren. Leuk sfeertje, veel mensen in feestkleding en klederdracht en al lekker druk. We gaan eerst even het podium beplakken met Joost’s afplaktape, zodat iedereen weet waar hij/zij moet staan. Met al die wisselende podia is dat best handig – weer een ding minder om op te letten tijdens het dansen. Helaas is het podium van beton, dus dat geeft niet noemenswaardig mee bij het landen. Vette pech voor de kabouters zogezegd – maar gelukkig hebben we Joost bij ons voor het broodnodige tapen der enkels. Even lunchen en eigenlijk meteen de eerste demo. Eigenlijk iets te snel na de lunch, dus dit is zo’n demo waarin je middenin het idee krijgt dat je het einde niet gaat redden. Gelukkig valt dat dan toch wel weer mee, met dank aan veel water, dextro en het verhaal van Jelle. Het publiek is op een dergelijk klein podium veel beter te zien en dat is eigenlijk veel leuker. Hier stroomt men van alle kanten toe en is men wild enthousiast. Mensen willen met ons op de foto, kinderen komen honden laten zien en vragen wanneer we weer optreden, zodat ze hun familie kunnen gaan halen. Dit is het betere werk! De demo’s worden steeds drukker bezocht en bij de laatste is het donker op het plein.

De lichtshow en de achtergrond van het podium passen perfect bij onze nieuwe pakken. Er staat een paar duizend man voor ons op de stoelen te springen en wij dansen ons hart eruit – dit is volstrekt uit je dak gaan gewoon. De Blues Brothers act van de mannen (YEAH-mannen!!!) staat garant voor een uitzinnig applaus. Zapotlan loves Holland! Onze overtollige energie wordt er later uitgedanst vóór het podium bij onze opvolger – een Ricky Martin imitator. En zelfs daarbij krijgen we applaus en komen er mensen ons vertellen hoe ze genoten hebben. Moe maar voldaan vallen we in onze bus in slaap – en zetten dat voort in ons derde hotel van deze trip – en bij verre het meest luxe. Alleen over de kamerverdeling waren Joost, Lotte, Reinder en Saskia niet zo te spreken….Met zijn vieren  het kleinste kamertje genomen; dom, dom, dom.

De derde en tevens laatste dag van onze optredens gaan we eerst ’s middags naar het stadion – maar na de ervaringen van de vorige paar dagen worden we natuurlijk een beetje verwend. We hebben daar wat minder zin in, want je ziet het publiek nauwelijks, dus de glimlach van Lotte moet echt uit haar tenen komen.

We doen wel ons best want Judith Villasenor, La Directora van het festival, komt naar ons kijken, dus we moeten even laten zien hoe leuk wij zijn – met het oog op de toekomst voor jullie natuurlijk. Dit is misschien niet de leukste, maar wel de technisch meest perfecte demo die we gegeven hebben. Zelfs Inge, die er toch al een paar gezien had, kon er geen enkele fout in ontdekken. Mooimooimooi. Nu weer iets leuks!

We moeten opschieten met douchen en omkleden, diner schiet er bij in, we worden meteen weer in de auto geladen, want we moeten op een podium in de stad optreden na een ballet wat op dit moment bezig is – bleek nog een goed ballet te zijn ook! Naar dit podium hebben we een paar dagen eerder zelf zitten kijken toen we net geland waren, toen met volksdansers erop, hier ook erg populair. Het is een schitterend podium tegen de achterkant van het stadstheater, met heel mooie beelden en friezen op de achtermuur en ook weer lekker in de buitenlucht. Wat een ambiance, en ook nog van perfecte grootte voor onze show. Helaas geen mogelijkheid om de vloer te verkennen, dus de mannen spreken de posities af vanuit de coulissen en “wij dames volgen wel”….Da’s dan ook voor het eerst! Bij deze demo lieten we een enkel steekje vallen, want als het publiek zo enorm enthousiast is, leidt dat zelfs de meest geroutineerde onder ons af – maar wij en het publiek genieten van elke seconde. Ze roepen ons zelfs terug als we midden in de show even adem gaan happen en zijn dan erg blij als Jelle weer opkomt met haar microfoon – gelukkig; er komt nog meer!

Na de show komen er zelfs mensen om handtekeningen vragen; we voelen ons echte Showbizzers. ’s Avonds nog een laat diner in het hotel en iedereen is moemoemoe, maar zeer voldaan. Het is nogal een aanslag op je spieren, maar het levert je ook een enorme hoeveelheid energie op om voor deze mensen in Mexico op te treden. En we hebben het goed, zelfs erg goed gedaan, dus we zijn best trots op onszelf. Als we nu terug naar Nederland zouden moeten vliegen, dan was de reis voor deze kleine tournee al die moeite dubbel en dwars waard geweest.

Op naar Mexico en Guatemala voor een goede portie idyllisch strand, Maya tempels en oerwoud!!

Volgend jaar weer?

Saskia en Reinder