In het weekend van 10 en 11 november 2012 zijn de Jumps op bezoek geweest bij de Engelse club Cambridge University Rock'n'roll (en nog een link). Remy was erbij en vertelt zijn verhaal.

Onze eerste kennismaking met de Engelse cultuur was op King's Cross. Hier werden onze stresskoppies geconfronteerd met een treinstation dat weigerde te vertellen vanaf welk perron onze trein zou vertrekken. Terwijl de minuten tot het vertrek van onze trein aftelden raakten onze oksels natter. Slechts een paar minuten voor tijd vroegen we toch maar even rond wat de bedoeling nou was. Lachend werd ons verteld dat zodra het perron bekend werd we moesten rennen, en zo deden we!

Bij aankomst in Cambridge werden we ontvangen door Mark James Clewlow en Joanna Haste. Mark wist gelijk al een indruk te maken door ons een scala aan openbaar vervoer mogelijkheden voor te leggen. Hij vroeg ons of we ons liever per bus of per fiets wilden verplaatsen, waarbij elk een verwarrende hoeveelheid voor- en nadelen had. Toen we wat sufjes bleven staan besloot Mark dat we de bus zouden nemen. Samen met Nora en onze Mark was ik een van de logees van Mark James en zo stapte we samen de bus in. Mark James was op de fiets dus die zouden we bij het uitstappen weer zien.

Engelse bussen voelen zich met hun hoogte iets te goed voor modernisering. Er was dan ook geen monitor in de bus aanwezig om de haltes aan te geven, noch werden de haltes omgeroepen! Het was aan ons dus om ons zesde zintuig te gebruiken en zo toch bij de juiste halte uit te stappen. Niet geholpen werden we door de beslagen ramen van de bus, waardoor we gedwongen werden maar naar elkaar te kijken. Hartstikke gezellig dus! Toen we toch een tikkeltje gezonde reisstress begonnen te krijgen, besloten we maar vooraan de bus een uitkijkpost te maken en de ramen gewoon even schoon te maken. Het voelde bijna als toeval dat bij het uitstappen Mark James op ons stond te wachten.

Ik was blij dat Mark nog geen boodschappen had gedaan want dit dwong ons om nog even langs te supermarkt te gaan en precies te kopen waar we zin in hadden. Natuurlijk kochten we wat Engelse thee en kaas. We hadden nog wel een beetje heimwee dus belandde ook brood in ons mandje. Nora vond dat we niet te veel moesten kopen want wat moest die arme Mark anders met al dat eten. Ik wou er het liefst geen einde aan maken. Toen we probeerde af te rekenen bleek dat de etenswaren scanner in ieder geval niet door techneut Mark ontworpen was, want deze weigerde herhaaldelijk zijn functie uit te voeren.

De volgende ochtend werden we in de gymzaal verwelkomt door een flinke opkomst Britten. Een hele geruststelling want ik had geruchten gehoord dat er bijna alleen Jumping Spectacles mensen zouden zijn: IE! De warming up werd uitdagend gemaakt toen we het tempo van Laura moesten volgen. Haar hupsjes en kicks kwamen met een snelheid waar de Eurostar jaloers van zou worden. Later pas leerde ik dat zij en Steve hadden meegedaan aan de B klasse van de World Cup. Ze hadden twee jaar achter elkaar meegedaan, afgelopen jaar niet, en dit jaar wilden ze weer meedoen. Dat ene jaar er tussenuit bleek flinke gevolgen te hebben. Met vijf tot zes dagen training per week hoopten ze toch nog op tijd in vorm te kunnen komen. Binnenkort zouden ze gecoacht worden door een man die de woorden 'goed gedaan' niet kent.

Toen we een partner moesten zoeken en ik mijn hand opstak, maakte ik kennis met een van de Cambridgers: Kim Hoenderdos. Ik voelde me even schuldig dat ik mezelf aan het buitenland had weggegeven toen Lena even zonder partner stond. Gelukkig liet spierbundel Alex haar niet lang alleen staan. Zoals Kim's naam me al deed vermoeden dwong zij me niet mijn Engels te oefenen. Ze was gewoon Nederlands. Halverwege de les kwam de aap uit de mouw, toen Kim vertrok omdat ze naar een andere dansles moest. Wel beloofde ze ons om 's avonds weer terug te zijn. Gelukkig vond ik snel een nieuwe partner en kon ik met Otova trainen.

Nadat Steve de warming up had geleid was de beurt aan Peter om het Nederlandse lesgeven te vertegenwoordigen. Peter gaf ons een les in volgordes en liet ons enige tijd de basis oefenen. Hoe langer we dit oefenende hoe minder ik me verbaasde over dat we de basis aan het oefenen waren. Natuurlijk konden we het eerste deel van de training niet afsluiten zonder nog wat acro's te oefenen. Ik werd gelijk geconfronteerd met wat ik allemaal niet kon, wat ik probeerde niet te accepteren. Het resultaat was dat ik bij de cooling down niet meer in staat was te joggen.

We vertrokken naar een pub om daar onze energie aan te sterken met een welverdiende Engelse lunch. We gaven onszelf een schouderklopje omdat we deze pub zo'n lucratieve middag bezorgden. Na het middagmaal moesten we voor het eerst van trainingsruimte veranderen. Later zouden we wéér van ruimte wisselen, misschien om ons een gevoel van 'sightseeing' te geven.

Ik vermaakte me erg bij de improvisatieles van Steve. Natuurlijk was ik alweer van danspartner gewisseld en nu mocht ik met Joanna Haste dansen, de teamcaptain van het Cambridge team! Zonder protest liet ik haar de creatieve leiding nemen en al snel hadden we een leuk dansje. Elk koppel had een dansje gemaakt en daaruit koos Steve er drie die toen aan elkaar geregen moesten worden tot één dans. Bij het aan elkaar plakken van de dansen bleek dat Steve zijn kopje thee nog niet op had, en dit zorgde voor enig oponthoud. Voorzichtig kwamen er wat suggesties uit het publiek die de dag lieten vorderen.

We sloten de training af met nog wat acro's en een uurtje vrije training. Sommige waren op dit punt geneigd om maar de grond op te zoeken en te ontdekken wat er vanaf daar nog gedaan kon worden. Onze training eindigde en men begaf zich naar de kleedkamer. "Mindy, there are boys here!" zo klonk het door de kleedkamer toen Veronica opmerkte dat Mindy niet ook in de kleedkamer een show hoefde te geven. Ongegeneerd bleef de Hollandse groep zichzelf tentoonstellen, terwijl de Engelse allemaal plots een interessant patroon op de grond hadden ontdekt. :-)

Natuurlijk kom je niet in Cambridge zonder tenminste eventjes de toerist uit te hangen. We hadden zelfs een gids van boven professioneel niveau: Mark James! Voor het eten op zaterdag heeft hij al zijn logés een kort rondje door Cambridge gegeven. Hij bracht ons langs een scala aan interessante gebouwen, waaronder: St. John's college, Triniti college en Eagle's Bar. Mark had bij al deze indrukwekkend gebouwen een verhaal over de geschiedenis inclusief jaartallen! Ik kreeg de indruk dat het prachtige gebouwen waren, alleen was het daglicht niet in de buurt om dat te bevestigen. Ietwat beschaamd liet Mark ons de 'Time Eater'-klok zien, een bling bling kunstwerk dat zich in de buitenmuur van een bibliotheek bevond. Na het eten zou Mark een grotere groep nog een langere rondleiding geven, terwijl de rest zich in de pub begaf.

Ons avondeten werd geserveerd in 'Ask Italian'. Zij leken er vanuit te zijn gegaan dat dansers allemaal erg dun zijn. Onze stoelen waren in zo'n dichtheid op elkaar geplaatst dat uitbuiken fysiek onmogelijk was. Na het eten vertrokken we naar de pub 'The Mitre'. Ik liet me hier door de Cambridgers vertellen over de verschillende clubs en toen werd ook de meest foute club 'Cindy's' genoemd, waar een aantal van ons later nog naartoe zouden gaan. Mark James en mijn medelogés waren zo enthousiast over de volgende dag dat ze voor de nacht al richting huis wilden gaan.

Ik was nog lang niet uitgekeken op de uh... pub en deed mijn best om het vertrek nog even te rekken. Dit leek zonder succes toen er besloten werd naar huis te gaan. Ik bleek echter zoveel te hebben gerekt dat we de bus gemist hadden. De volgende bus kwam pas over een uur dus ik voelde me al helemaal gered. Mark James wist echter dat we de bus af konden snijden als we door Cambridge zouden rennen, zodat we die bij een latere halte alsnog konden nemen. Zo'n stoer plan als dat kon niemand weigeren, ook al was een taxi simpeler geweest. Met ons gewicht naar voren bewogen we ons door Cambridge. Geen Engelsman kon verklaren wat ons met zulke haast bewoog. Het was het allemaal waard toen we ook daadwerkelijk de bus nog haalde.

Zondag merkte ik wat ik zaterdag allemaal had gedaan. Bij de warming up voelde ik me even een tikkeltje duizelig. Nora en onze Mark lieten zien hoe je kan dansen met verhaal met hun workshop 'hot and cold'. We eindigde met nog even wat grond acro's die bij mij minder goed gingen dan de vorige avond. Hierna was het tijd om terug te gaan naar Nederland en een taxi bracht ons naar het station. Toen we tijdens de terugreis de treinstoelen gebruikten als klimrek en we er een mooie afterparty van maakte, moest ik terugdenken aan mijn schoolreisjes. Het was duidelijk dat iedereen erg had genoten van ons avontuur.

Remy

Bekijk alle foto's en video's

Optreden Brno

Opname van een optreden uit een serie van zes, op 29 augustus 2004, in Brno, Tsjechie. JS was in Brno in het kader van een culturele uitwisseling.

30:29 min, 213 MB