Zondag 3 mei was het Beneluxkampioenschap acrobatisch rock-n'-roll in Diepenbeek (BE). De wedstrijd was groter georganiseerd dan vorig jaar, want de dag ervoor was hier ook een World Cup.

Het benelux kampioenschap was dan ook extra goed neergezet. Wij waren dit jaar voor de tweede keer van de partij. Gelukkig waren we niet alleen, maar hadden ook Reinder, Sacha (+zus), Hans en Ans de reis gemaakt naar het Belgische bolwerk van acrobatisch rock-n'-roll. Het is toch altijd leuk als er wat vrienden zijn die je toejuichen als je op de b├╝hne staat. En wat psychische ondersteuning her en der is altijd meegenomen.

1:30 minuut per koppel, 30 seconden wisselen, 10 minuten pauze. Dit betekent dat we over drie kwartier onze kunsten moeten laten zien. Snel opwarmen en omkleden. Gelukkig hebben we laat ontbeten en licht geluncht.

We zijn warm, iedereen staat klaar, onze wedstrijdklasse is aan de beurt. Het liedje voor het eerste en het tweede paar vind ik knap irritant. Blij dat ik die niet heb. Mindy had echter al in de gaten dat het liedje voor het eerste en tweede paar exact het zelfde is voor het vijfde en zesde paar. Wij waren als zesde. Foutje bedankt. Dit gaf ons wel het voordeel dat we ons daarop konden voorbereiden. We hadden verder alleen wel een kleine fout gemaakt. Bij het oefenen in de zaal ernaast hadden we het publiek fictief in een andere richting gedacht. Het oplopen wilde we net als de andere paren doen met een grote spin van Mindy. Door die opwelling, draaide ze alleen een kwart te veel en stond ze met het gezicht naar de technici ipv het publiek en de jury. Door die dingen raakten we ons gevoel van richting een beetje kwijt.

Daarna slaat de span­ning toe. De tjai­kovski gaat lekker, een zeker­heidje. Maar onze techniek van de plank is helaas nog zo stabiel als een stokje in het spel Mikado. We kwamen niet verder dan anderhalve draai in de plank en zo raakten we nog wat verder in de war. De acro's gingen op de landshut na wel goed, maar het dansen ging niet helemaal lekker. Toch blijven we stralen en buigen we af.

We verwachtten niet we van de kwartfinale naar de halve finale door zijn. Aangezien we al enige tijd erg druk zijn met verhuizen en verbouwen, en het niveau van de Belgen hoog ligt, hadden we ook niet heel veel verwacht. Als we een half uur later naar de uitslag kijken, zijn we verrast. We mogen nog een keer dansen! We zijn gedeelde zesde (aangezien de laatste drie van de acht paren geen kruisje hebben gehad ). De eerste drie gaan direct door naar de finale. De zogenaamde halve finale is eigenlijk dus een herkansing. Yeah!

Bij de herkansing voelen we ons al meer op ons plek en hebben we minder zenuwen. We hebben nu wat meer tijd voor ons zelf om ook op andere dingen te letten. De muziek start en het blijkt dat de organisatie creatief is geweest. We mogen nog een keer op exact hetzelfde liedje als de eerste ronde dansen. Helaas gaan dezelfde twee acro's deze keer niet goed. De landshut lukt deze keer bij de derde poging. Maar we doen hem wel.

We hadden niet de ideale voorbereiding, door onze dansprestatie wisten we ook dat we niet in de finale zaten, maar het was wel een belevenis! We hadden een leuk doel in onze trainingen, we hebben hele leuke dingen gezien en een gezellig ander Nederlands dansstel ontmoet. Het was anders dan de eerste keer, maar zeker de moeite waard.

Vorig jaar mochten we een keer dansen, dit jaar twee. Misschien volgend jaar wel...?

Richard

Werkt het niet? Download de video rechtstreeks.

Optreden UIT 2005

Opname van ons optreden op de opening van de UIT, op 15 augustus 2005, in Utrecht.

14:08 min, 90 MB