Tijdens het weekend van 4 en 5 maart 2006 verzorgde Razzle Dazzle uit Alkmaar een trainingsweekend. Omdat zo’n weekend ons vorig jaar prima was bevallen gingen Geertje en ik dan ook nu weer vol goede moed richting het noorden.

Met ons gingen nog 3 JS-paren naar Alkmaar (Joost & Natalie, Ron & Elza en Laurens & Cristel) en zondagochtend kwamen daar Pieter & Marieke nog bij. Razzle Dazzle had het wederom voor elkaar gekregen om Wim Wouters en Griet Verheyen te strikken om tijdens dit weekend de lessen te verzorgen. Zij staan momenteel (stand 9-11-2005) zesde op de wereldranglijst en de gelegenheid om les te krijgen van zo’n toppaar doet zich niet vaak voor. Daarnaast liepen ook nog Erwin en Joost & Mariska van Razzle Dazzle rond om les te geven en dat zorgde er dan ook voor dat er hard getraind kon worden.

Zaterdagochtend moesten we dan ook al vroeg aan de bak. Na een warming-up werd al snel gestart met de instaptechniek voor B-paren en de indraaisalto voor de C/D paren.

De instaptechniek zorgde wel weer voor wat hoofdbrekens (niet letterlijk natuurlijk...), want Geertje en ik hadden sinds afgelopen keer er een “hupsje” bij bedacht en met dat “hupsje” waren we tot een goede timing gekomen. Nu moest dat “hupsje” er weer uit en daarmee was ook onze timing verdwenen. Maar goed. Na flink te hebben geoefend hadden we het redelijk onder de knie en werd het tijd voor de Käsekehre. Ook wel bekend als Appelflap bij J.S. Daar waren welgeteld twee paren in geïnteresseerd. De rest ging de Kaars of de C-kogel doen. Met twee paren een uur lang aan de Käsekehre werken is zwaar kan ik je vertellen… Aandacht kwamen we niet tekort in ieder geval.

Na een korte pauze konden we vervolgens kiezen uit de Betterini of de Tauger. Deze laatste staat bij J.S. bekend als voorwaartse-dode. Geer en ik kozen hierbij voor de Betterini. We houden er nou eenmaal van om dingen te doen waar we eigenlijk nog niet helemaal aan toe zijn;-).

Hierna gingen wij door met de Dulaine, al kon er ook nog aan de plank gewerkt worden of kon je Wim of Griet om een verzoeknummer vragen. De Dulaine was niet zo’n succes. De avond ervoor hadden we dat ding ook al uitgebreid geoefend en daarbij was mij nek net niet opengeschuurd. Gelukkig hadden we de zaterdag nog! Na drie Dulaines lag mij nek dus open en was het einde oefening. Pleisters plakken hielp niet. Geertje had die er in no-time weer afgedraaid.

Nou ja, jammer. Hierna volgde weer een pauze. Deze werd gevolgd door een uurtje voettechniek. Wim en Griet hadden wat leuke pasjes bedacht en wij werden geacht dat aan te leren. Dat viel nog niet mee. De eerste tien pasjes gingen nog, maar daarna…

Na dit leerzame uurtje volgde nog anderhalf uur workshop. Oftwel; schiet een docent aan, vraag hem/haar of hij/zij even wil kijken naar iets wat met Rock ‘n’ Roll van doen heeft en wacht op een reactie. Geheid dat er nog wel het een of ander voor verbetering vatbaar is. Geer en ik maakten van deze gelegenheid gebruik om onze rondes te dansen en die van commentaar te laten voorzien. Vermoeiend, maar nuttig. Hierna konden we gaan genieten van een warme douche. Deze werd gevolgd door een lekkere en voedzame spaghetti maaltijd (verzorgd door de moeder van Joost Burger).

Vervolgens werd eenieder in een auto geladen en gingen we richting Heiloo om te bowlen. De laatste keer dat ik had gebowld was ook in Alkmaar (bij het vorige trainingsweekend), dus het kon wel weer!  Verschillende stijlen waren waarneembaar.

Wietske haar stijl was het meest bijzonder; onder begeleiding van zoveel mogelijk verbaal geweld (nette omschrijving voor gekakel) de bal twee keer in de goot werpen. Levert weinig punten op, maar des te meer lol. Het tot ± 10 meter naderen van de kegels (voetfout? Hoe kom je erbij….) en dan pas gooien leverde opmerkelijk genoeg ook geen zichtbaar beter resultaat op. De ballen bleven in de goot verdwijnen… wonderbaarlijk.

Na een welverdiende nachtrust was het zondag wederom relatief vroeg op. Het passenspel van de dag ervoor werd herhaald en dat diende als extra warming-up.

Dat was wel nodig ook, want de spiertjes waren enigszins stram geworden. Ik had mijn nek bepleisterd met een speciale pleister, dus ik dacht helemaal klaar te zijn voor de propellor. Dat bleek iets te positief gedacht. Na 5 propellors lag ook die pleister eraf en was het weer einde oefening. Die 5 propellors waren overigens wel genoeg om weer behoorlijk wat tips te krijgen van Wim, dus die pijnlijke nek was het wel waard.

Wat volgde was nog anderhalf uur workshop. Het geheel werd afgesloten met een aantal recordpogingen. Helemaal niet slim om aan het eind van een zwaar trainingsweekend dat te gaan doen natuurlijk, maar wel des te leuker. Het hoogste aantal tellers bleef steken op 31 (of was het nou 21?) en het hoogste aantal planken bleef steken op 15. Een leuke afsluiter van het geheel.

Etienne

Henk Westbroek op bezoek

Opname van het programma "Westbroek zoekt..." van RTV Utrecht van 19 november 2009.

4:46 min, 78 MB